Jawel, het is weer zover. Na 2 maanden helaas verstek te moeten laten gaan, beginnen we dit jaar weer met frisse energie aan een nieuw thema voor 12m12p.

Deze keer is het thema ROOD. Wat betekend rood voor mij? Rood is de kleur van liefde en geluk, dus daar horen mooie dingen bij. Dingen waar je gelukkig van wordt. Lieve waardevolle gebeurtenissen bijvoorbeeld.

Daarop verder bordurend kun je heel veel mooie herinneringen ophalen, die je vast wilt houden. Vast houden om op momenten dat het even niet meezit, je te herinneren en weer de zon doen laten schijnen.

Daarom heb ik voor een rood boekje gekozen, om daar mijn lieve, grappige, leuke maar vooral waardevolle momentjes o.a. in op te schrijven. Zo kan ik als het even tegen zit (wat iedereen wel eens heeft) dit boekje doorbladeren en weten dat er ook mooie momenten zijn. Of het nu een positief iets is in de vorm van dingen of in de vorm van Troost of in de vorm van lieve tweets o.i.d. Het maakt allemaal niet uit, als het je maar door die lastige dagen heen helpt om de zon weer te zien schijnen.

Ik ben helemaal niet zo’n knutselfiguur en heb daarom ook geregeld om mezelf moeten lachen terwijl ik aan het knippen en plakken was met al die roosjes en lintjes en plaatjes. En hoe simpel en goedkoop kan het zijn, alles bij elkaar nog geen 10 euro bij de Action. En ik ga er voor zorgen dat dit boekje meer waard wordt door de mooie positieve dingen die er in komen te staan.

Eindelijk was het gisteravond dan zover. Het concert van de Hohe Messe van J.S. Bach, uitgevoerd door ons koor COV ‘Gorkum’ in de Grote Kerk van Gorinchem. Het was een jaar van heel wat uurtjes flink oefenen zowel op koor als thuis.

Helaas kon ik zelf deze keer niet meedoen, omdat de pfeiffer er nog teveel inhakt. Wel jammer van dat jaar oefenen, want doordat ik zelf niet optimaal was kon ik me niet vinden in dit toch prachtige stuk muziek van Bach. Ik ben me ervan bewust dat ik het voor de koorleden niet altijd makkelijk heb gemaakt, want zo direct als ik ben, steek ik mijn ongenoegen niet altijd onder stoelen of banken. En heb ik me dikwijls hardop afgevraagd wie toch in vredesnaam zoiets kon componeren. Een aantal weken terug heb ik besloten om niet mee te doen want: 1. Ik had er de energie niet voor en 2. Daardoor kreeg ik de muziek ook niet onder de knie.

Gisteravond ben ik samen met dochter Adriëtte wezen luisteren en dat was geweldig!! Ik ga hier geen technisch verhaal ophangen over hoe en wat er goed ging en wat niet. Dat kan ik niet en dat komt vanzelf de komende week in de recensie’s door de plaatselijke kranten aan de beurt. Ik heb genoten en Adriëtte ook en wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurt: ik vind het dus echt een prachtig stuk muziek!! We waren niet de enigen die genoten hebben want na afloop tijdens het applaus klonk er van uit de kerk diverse keren ‘bravo’.

En dat ik daar nu zo over denk is toch dankzij de inzet van het koor en van onze dirigent Kees Glaubitz waar we helaas afscheid van moeten gaan nemen. Kees die altijd zo gedreven was dat het je wel moest aansteken. Geweldig zoals hij ging voor de klassieke muziek. Maar aan alles komt een eind en dat geldt ook voor Kees. Hij heeft gezegd dat hij met z’n 70ste zou stoppen, maar als het dan zover is dan lijkt me dat best nog wel moeilijk.

Dank je Kees voor alle leerzame jaren met z’n ups en downs. Gelukkig hebben we de Mattheüs Passion nog 1 keer van je tegoed! .

Kijk voor de foto’s van dit concert op http://www.covgorkum.nl

Na heel wat weken weinig anders dan ons moe te voelen gaat het hier gedeeltelijk weer vooruit. Ik schrijf bewust gedeeltelijk, want ook het 3e pfeiffer slachtoffer heeft zich gemeld, en dus komt met Rogier het getal op 3 te staan. Voor hem begint de fase van moe zijn nu pas. Eén ding moet ik hem nageven, hij kan beter om zijn rust denken dan Adriëtte en ik. Waar wij nogal eens de neiging hebben om onze moede lijf te negeren, luistert hij er naar en zoekt op tijd zijn bed op. Hopelijk geeft hem dat de kans om er beter en sneller vanaf te komen dan wij.

Zelf heb ik daarin een keiharde les gehad. We zijn van huis uit opgevoed met vooral: moe zijn kennen we niet en niets doen komt al helemaal niet voor. Zoals mijn zusje ‘t vorige week noemde: een paardentand en een vrouwenhand staan nooit stil. Dus hup doorgaan en dan gaat het vanzelf over, zoek maar iets om mee bezig te zijn dan vergeet je dat je moe bent of pijn hebt.

Helaas werkt dat dus niet altijd en dat heb ik heel duidelijk ondervonden. Ik had al heel lang mijn vermoeidheid namelijk op spanning geschoven, want ja zo reageert mijn lichaam op spanning en dàt hebben we het afgelopen jaar genoeg gehad.

Nu weet ik inmiddels beter en na behoorlijk hardleers te zijn geweest kan ik nu gelukkig beter naar mezelf luisteren en zien we zowaar verbetering. Het is nog lang niet wat het wezen moet maar je moet ergens beginnen toch?

Er zijn dagen dat ik echt heerlijk weer wat kan doen, en nee ik ga niet opnoemen wat en hoeveel want dan gaan jullie lachen, maar ik ben blij met deze vooruitgang. Ook Adriëtte knapt steeds beter op en gaat weer voor halve (soms hele dagen) naar school.

Ik krijg weer zin om dingen te doen, waar ik de komende weken ook allicht over zal bloggen. Allereerst ga ik weer met het 12m12p project aan de gang (wat ik helaas 2 maanden heb moeten laten schieten). En ja, we zitten al in de laatste week van januari dus dat blog komt als het goed is deze week online. Hou het weer in de gaten want….ik verklap nog niets maar dat het leuk is is zeker! Leuk, simpel en waardevol dus voor iedereen aan te raden en meer verklap ik niet.

Langzaam aan komt mijn drang naar het bewerken van foto’s weer terug en ons Emma blijft een heerlijk onderwerp om te fotograferen. Met de iPhone heb ik er toch weer een soort van knutselwerkje van gemaakt. Als je over de foto heen gaat zie je hoe het originele foto was.

Na een pauze van bijna een maand gaan we weer van start in een nieuw jaar. Maar niet voordat ik iedereen van deze plaats eerst een voorspoedig nieuw jaar heb toegewenst. Er zijn er die ik irl dat heb gedaan, anderen via twitter, facebook of hyves, hier nu dus voor degenen die dat gemist hebben.

Het jaar begint hier in huize van Veen met (nog steeds) 2 zieken. Adriëtte en ik zijn nog steeds herstellende van een verwaarloosde pfeiffer en krijgen zo dus een soort van levensles ‘luisteren naar je eigen lijf’. Verder zijn er na een moeilijk jaar ook hele mooie momenten om op terug te kijken.

Peter en ik zijn nu bijna anderhalf jaar fulltime bezig met ons bedrijf Moor Fotografie. Moeilijk, omdat het in deze tijd niet mee valt om een nieuw inkomen te creëren. Maar ook mooi en waardevol, omdat we hebben mogen zien dat God van ons af wist. Op de momenten dat wij het niet meer zagen gaf Hij ons wat we nodig hadden. Veel momenten van twijfel zijn er geweest, maar er mochten ook momenten zijn waarin we bevestiging zagen van wat Hij ons beloofd heeft.

We mochten in het afgelopen jaar kennis maken met wat inmiddels onze huisvriend en coach is geworden. Leo heeft vanaf het begin altijd in ons geloofd en is onze steun en toeverlaat geworden. Daarnaast heb ik via twitter hele lieve mensen ‘ontmoet’ waarvan enkelen ook irl. Ook zij zijn in lastige tijden een enorme steun voor ons geweest (de mensen zelf weten de dingen te noemen dus ga ik hier niet verder over uitweiden). Maar wees gerust, niet alles gaat hier via de media hoor, ook in het afgelopen jaar heb ik mensen ontmoet die ik in alle voorzichtigheid vriendinnen wil noemen. De insiders weten hoe moeilijk ik mensen tot vrienden reken, meestal heb ik heb over kennissen . Naast de Heere wil ik al deze mensen graag bedanken voor alles in het afgelopen jaar.

Zo als ik al schreef een nieuw jaar een nieuwe start. Een flinke adempauze na een jaarlang consequent posten en we beginnen weer met goede moed. Niet meer zoals voorheen 6 blogposten in de week maaar toch wil in een aantal keren per week hier weer dingen plaatsen in de vorm van foto’s, gedichten of een persoonlijk blog. Inmiddels ben ik ook begonnen met een wekelijkse blogpost op www.moorfotografie.nl Gisteren is daar de eerste post van verschenen. Het blogpostje knutselwerkje op Maandag is inmiddels verdwenen en zal worden opgevuld door ook een knutselwerk, maar dan nét iets anders. En ook de vergeten foto zal niet wekelijks meer gepost worden. Verder blijft het allemaal nog even verrassing. Kom dus geregeld mijn site bezoeken als je op de hoogte wilt blijven en vergeet ook niet mijn webshop in de gaten te houden waar ook het komende jaar prachtige eigen werken te koop zullen komen te staan. Wie weet zit er iets voor jou tussen of weet je iemand die zoiets zoekt, ik zou zeggen: zegt het voort, zegt het voort.

Dan rest me nu alleen nog je veel leesplezier toe te wensen.

De afgelopen maanden heb ik me vaak afgevraagd wat ‘t toch is dat ik me zo moe en lusteloos voel. Al heel lang heb ik er last van maarja, je denkt, hun schop onder m’n gat, niet zeuren en verder gaan. Tot we voor een week of 6 terug Adriëtte thuis hielden van school omdat ze oververmoeid bleek. Er gingen nog een paar weken voorbij waarin geen verbetering te zien was.

Dus toch maar eens naar de huisarts. Die liet haar bloedprikken op pfeiffer en jawel hoor, blijkt ze het gehad te hebben. Niet geweten maar helaas zit ze nu met een flink pak restklachten die er niet om liegen opgescheept. Toen ben ik heel hard gaan twijfelen over mezelf want ook ik heb dezelfde klachten dus maar zelf heb ik het steeds gegooid op spanning of stress. Niet verstandig maar wel zo logisch omdat mijn lijf nl. enorm reageert op spanning.

Daarom zelf ook bloed laten prikken, en jawel hoor, het zelfde verhaal: ook pfeiffer gehad. Niet geweten dus gewoon doorgaan, en de moeders onder ons weten wat dat betekent. Een moeder heeft geen tijd om ziek te zijn, dus je moet wel door. Er vallen zo flink wat puzzelstukjes op de plaats.

Nu snap ik waarom ik nergens geen zin in heb, en waarom ik al uitgeput ben nadat ik 1 slaapkamertje o.i.d. heb schoongemaakt. Ik voelde me lui en waardeloos omdat ik juist nu sterk moest zijn en blijven, het is allemaal al moeilijk genoeg dus hup, schop onder dat gat en werken. Zo nodig je zinnen verzetten maar vooral niet toegeven aan het gevoel moe te zijn.

Helaas werkt dat dus niet zo en wisselen Adriëtte en ik elkaar af van de bank. Luisteren naar je lichaam is ons de afgelopen dagen veelvuldig gezegd. Mm lastig als de was gewoon even zo hard door blijft groeien en het stof er ook niet minder snel om terug blijft komen. Daarnaast hebben we onze handen vol om ons gezin van een inkomen te voorzien, waar we allebei (Peter en ik) onze energie voor nodig hebben. Adriëtte, die nu in de tentamenweek zit, probeert zo goed mogelijk alles in te halen maar dat valt nog niet mee.

Zo sukkelen we hier richting de feestdagen die we dus ook heerlijk rustig gaan houden. Om zo het nieuwe jaar met wat meer energie en nieuwe moed weer in te gaan.

Afgelopen maand is het hier heel stil gebleven. Ten eerste omdat ik een pauze in heb gelast na een heel jaar intensief posten. Voor mezelf was het op het laatst best lastig om iedere keer een blogje neer te zetten wat een beetje de moeite waard was. Ook ben ik dan zo’n type die niet snel tevreden is. Soms had ik ook het idee dat het voor de lezer minder leuk werd, gezien het dalend aantal reacties.

De pauze die ik ingelast heb is alleen iets langer dan dat ik zelf wil, want alsof we al niet genoeg shit hebben kapte m’n laptop er weer eens mee. Totdat ik mijn laptop gerepareerd en wel terug heb (als dat tenminste mogelijk is) zal ik me dus moeten behelpen. Deze keer dus via mijn iPhone (wat ben ik nu helemaal blij met dat ding).

Wel heb ik in de afgelopen weken gelukkig weer een gedichtje weten te maken waar ik heel blij mee ben want ook die inspiratie was een hele tijd ondergesneeuwd door alle nodige zorgen rondom ons gezinnetje. Ik hoop dat eerstdaags te kunnen posten.

In het nieuwe jaar hoop ik in ieder geval zeker de draad weer beter op te pakken, alleen worden dat niet meer 6 blogjes in de week.

Verder wil ik mijn trouwe lezers graag hier vandaan alvast hele fijne, gezellige, sfeervolle maar vooral goede feestdagen toewensen, omringd met veel liefde en geluk.