Afgelopen week ben ik met Peter en Leo weer naar reptielenhuis ‘De Aarde’ geweest om onze reptielen workshops voor te bereiden. Natuurlijk vonden de mannen dat ik weer een fototoestel in mijn handen moest hebben i.p.v. met m’n iPhone waar ik overigens de vorige keer prachtige platen mee heb gemaakt, zou het jaloezie zijn?

Nee hoor, ik was best vereerd dat ik met de nieuwe Olympus OM-D E-M5 van Leo mocht oefenen. Ik ben net als iedere vrouw niet technisch aangelegd, dus verwacht van mij ook niet zo’n diepgravend commentaar over dit toestel. Ik kan alleen zeggen dat ‘t een super gaaf toestel was. Lekker licht, makkelijk te bedienen en, wat zeker niet onbelangrijk is….super gave foto’s!!

De afgelopen weken hebben veel in het teken gestaan van gedenken en herdenken. Voor ons land op 4 en 5 mei het herdenken van de gevallenen in de oorlog en bevrijdingsdag.

Ook in onze familiekring waren er gedenk- en herdenkdagen. Op 1 mei mochten mijn ouders gedenken dat ze 60 jaar getrouwd zijn. Een heel voorrecht want niet iedereen beleeft een diamanten huwelijk.

Daarnaast was er op 8 mei een herdenkdag. Het is inmiddels alweer 3 jaar geleden dat broer Wim het leven liet bij een verkeersongeval. Dit was toch ook wel een schaduw op de gedenkdag voor mijn ouders. Zo’n schril contrast van de één zo lang bij elkaar mogen zijn en met elkaar oud worden, en de ander veel te jong sterven.

Al een tijdje gaf Leo aan dat hij foto’s (en dan wel HDR) van de watertank wilde maken die hij altijd langs de weg zag staan onderweg naar ons. Tja dan worden je ogen vanzelf getrokken naar zo’n tank en komen de ideëen vanzelf omhoog. Zo maar op een keer terug van een heerlijk tochtje in de Biesbosch hebben we (Peter en Ik) de auto aan de kant gezet en foto’s gemaakt. Ik wilde dat natuurlijk de HDR proberen met mijn iPhone (foto 1) waar ik er al zoveel mee heb gemaakt. En ja eigenwijs blijf ik toch wel, want wat Peter de cursisten leert in de workshops wil ik natuurlijk nadoen met dat kleine witte pareltje van mij

Vervolgens zijn we de week daarop samen met Leo terug geweest en heeft Leo een schitterende HDR gemaakt zoals te zien is op zijn dagelijkse blip. Zelf ben ik met Istagram bezig geweest en ben er wel tevreden over. zo zie je maar dat een simpele tank langs de weg toch ook heel leuk kan zijn. En vergeet niet door te blijven kijken en zoeken ga je dingen vanzelf zien, kijken doet je zien!

Wat klinkt dat heerlijk hè? Weekje rust. Dat hebben we de afgelopen week gehad in ons eigen huis. De afgelopen tijd hebben o.a. de spanningen rond ons werk en de vermoeidheid van 3 pfeiffer patiënten hun tol geëist en niet zo zuinig ook.

Want naast dit keihard werken voor ons inkomen en niet minder hard knokken voor je gezondheid, runnen we toch ook een gezin met 4 kinderen waarin ieder op eigen wijze zijn of haar aandacht vraagt. En ik kan je vertellen dat dat zwaar is met 3 kinderen met adhd en zelf hsp te zijn.

Gelukkig zijn onze kinderen weer helemaal beter en heeft vooral Adriëtte keihard weten te knokken om haar achterstand in te halen, en met succes! Ik ben daarin trots op haar.

Voor mezelf is het allemaal een beetje lastiger, want zeg nou zelf, een moeder kan eigenlijk niet ziek zijn. Daar is geen tijd voor en daar gun je je geen tijd voor. Toch heb ik deze periode geleerd dat je soms gewoon niet anders kunt en het voor jezelf en voor je gezin verplicht bent er aan toe te geven, juist om er weer bovenop te komen. Dat laatste gaat gelukkig steeds beter.

Moet ook wel, want ik heb me als doel gesteld om de Mattheus Passion weer mee te zingen en dan moet ik toch weer een heel eind op weg zijn. Nog een doel is mijn meubeltjes te voorzien van een heerlijk wit kleurtje. Dus naast m’n gezin reden te over om aan mijn gezondheid te werken.

De laatste weken gaat het qua vermoeidheid gelukkig de goede kant op. Ik krijg weer zin om dingen aan te pakken èn wat vooral belangrijk is, ik hou het zowaar steeds beter vol om een hele dag bezig te zijn. Met deze vooruitgang ben ik dus ook heel blij.

Wat ook een pittig ding is in ons huishouden is ons aller oogappeltje Emma. Ze is zo’n heerlijk spontaan en lief kind, maar ook een koninginnetje in huis. Zodra ze ‘s morgens de oogjes open doet spat de energie eraf en dat gaat door tot ‘s avonds wanneer ze de oogjes sluit en in slaap valt. Op dit moment met al onze andere zorgen en zorgjes is dat wel eens teveel. Gelukkig heb ik zo’n lief zusje wat dat na een dagje bij ons te zijn geweest gelijk zag en met een geweldig lief voorstel kwam om haar een weekje te logeren te nemen.

Zo gezegd zo gedaan dus was het vorige week zover. Ons kleine dappere springveertje ging een hele week uit logeren bij tante Emmy en oom Martijn. Zelf verzuchtte ze al eens: o heerlijk mam ben ik straks even een weekje van jullie af;) dus waarschijnlijk is het voor haar net zo belangrijk geweest als voor ons .

Toen ze zaterdagavond met d’r rugtasje met spulletjes heel blij in de auto stapte moest ik wel even slikken, maar ik wist dat het goed voor ons maar ook voor haar was. Ze heeft het geweldig naar haar zin gehad en af en toe bellen om even te horen hoe het ging bracht haar gelukkig niet uit haar doen.

Zelf hebben we heel duidelijk ervaren dat nu pas echt even tot rust konden komen. Dat betekent niet dat we op ons gat hebben gezeten. Nee ik heb heerlijk rust kunnen pakken, maar ook energie voor de dagelijkse dingen kunnen opbouwen. Er zat zowaar 1 dag tussen dat ik heel de dag echt bezig ben geweest en ‘s avond verbaasd was dat ik niet eens zo erg moe was. Heerlijk dus.

Ook zijn we in deze week samen een dag op pad geweest. Zomaar even met z’n tweetjes er op uit naar de vlindertuin in Kwadendamme en naar het strand, maar daarover schrijf ik in mijn volgende blogje.

We geven allemaal op z’n tijd wel eens een bloemetje, en vooral mannen geven op deze manier vaak een leuke attentie aan vrouwlief. Tenminste in het begin dan hè, want later schiet dat er nogal eens bij in…

Zo’n man heb ik ook thuis, die denkt er niet eens aan. Toen we nog niet getrouwd waren kreeg ik iedere week heel lief een roosje. Maar eenmaal getrouwd was dat over. Toen ik eens vroeg waarom dat hij dat niet meer deed zei Peter doodleuk: oh maar ik hoef je nu toch niet meer te lijmen, ‘k heb je nu toch al. En dan vooral dat lachje erbij van de onschuld zelve…

Toch mag ik niet klagen want Peter is eigenlijk een heel originele man. Een bloemetje is leuk, maar ‘t is natuurlijk veel leuker als je iets doet wat niet verwacht wordt. Zo verraste hij me vorige week met een pakketje bij de post. Een pakketje wat ik open mocht maken op voorwaarde dat ik daarna wel aan het werk ging. Dat heb ik dus natuurlijk netjes beloofd, maar als je weet wat er in zat dan weet je ook (als je me een beetje kent) dat ik de rest van de dag ehh….heel hard gewerkt heb

In het pakketje zat namelijk een iPhone macrolens!!! Hij had een paar dagen daarvoor heel stiekem bij www.telefoonlens.nl dit prachtige minidingetje voor mij besteld. Dus jullie snappen nu wel dat ik heel hard aan het werk ging met mijn iPhone en mijn lensje. En de strijk die er nog lag? Ach ja, die lag de volgende dag nog naar me te grijnzen.

De eerste resultaten zijn hier onder te zien en ik kan jullie vertellen, geef mij maar een vent die dan niet af en toe een boeketje geeft, dit is veel en veel leuker en ik heb er nog langer plezier van ook. En deze keer had ik gewoon dubbel geluk, want we werden onverwachts verrast met een bezoekje van Carolien en die had dus een schitterend boeket tulpen mee, kwam dat even mooi uit.

Zomaar weer even een een blogje van alle dag, en wel over wat er bij de opvoeding hoort.
Moeders lezen hun kinderen altijd ‘s avond een verhaaltje voor bij het slapen gaan. Althans dat denk ik. Daarom dacht ik toen ik kinderen kreeg het ook te moeten doen. Maarja… ik ben niet zo’n hoe noem je dat… moeder volgens de boekjes.

Toch dacht ik toen Adriëtte en Rogier klein waren en de leeftijd hadden om een verhaaltje te ‘snappen’, laat ik dat dan ook maar doen want anders ben ik vast een slechte moeder. Nou dat heb ik dus 1 keer gedaan en daarna niet meer, want de reactie van de kinderen toen ik vroeg of ze het leuk vonden was duidelijk. Het antwoord was nee, en ze pakten vervolgens hun eigen boekje en gingen er zelf mee ‘lezen’ dat vonden ze leuker. Ik kan niet zeggen dat ik het zo heel erg vond eigenlijk want ik wist, ik ben geen voorleesmoeder.

Al die jaren ben ik dus geen voorleesmoeder geweest en mijn kinderen hebben het ook nooit van me gevraagd. Ook heb ik het er wel eens met ze over en dan kom ik gelukkig tot de conclusie dat ze er geen trauma aan over hebben gehouden. Anne Marie had het geluk een grote zus te hebben die vaak verhaaltjes verzon en als ze dat deed dan hing zelfs Rogier aan haar lippen om te luisteren, zo mooi als ze dan vertellen kon.

Toch steekt het af en toe de kop wel eens op of ik daarmee nu dan toch geen slechte egoïstische moeder ben, want Emma vind een verhaaltje wel erg leuk, al is het alleen maar om het slapen gaan te rekken. Dus bij Emma doe ik het af en toe toch wel, en soms komt Anne Marie er gewoon gezellig even bij zitten luisteren.

Nu hebben we de afgelopen weken iets wat we ter vervanging van het lezen doen en waar we nog veel meer meer plezier in hebben. We zingen iedere avond zomaar een aantal liedjes. Het is er eigenlijk spelenderwijs ingeslopen door zomaar eens een liedje via youtube op mijn telefoon te luisteren en mee te zingen. Nu vraagt ze me iedere avond: Mam, gaan we nog een liedje zingen? Zo kiezen we om de beurt een liedje en het leuke daarvan is dat ze zo allerlei liedjes leert waarvan ik het eigenlijk normaal vind dat ze die kent. Liedjes als: Jezus houd van alle kleine kinderen, Heer ik kom tot U, ‘k stel mijn vertrouwen en het liedje over Jona. Vooral het liedje Zit je deur nog op slot is erg favoriet bij Emma. Maar daarnaast heeft ze ook het grootste plezier in liedjes als: de kauwgomballen boom, poesje mauw, de wielen van de bus en zo kan ik nog wel een poosje doorgaan.

En het mooiste van alles besefte ik gisteravond toen ik ondanks dat ik gehaast was, maar toch nog even met haar een paar liedjes had gedaan. Dat was dat ik al neuriënt de trap af liep en dat ik mezelf er op betrap dat ik zomaar onder m’n werkjes door weer de liedjes van weleer zing, en dat was heel lang geleden. Zelf denk ik dat ik dat toch wel al bijna 3 jaar (sinds het ongeluk van mijn broer) niet meer heb gedaan. Wel gezongen op koor of in de kerk o.i.d. maar niet dat spontane neuriën.

Vandaag een foto uit de ‘oude’ doos en het lijkt me leuk om dat iedere week weer op te pakken. Ik begin met een foto van onze jongste spruit, en om duidelijk te maken hoe snel alles gaat doe ik er een foto van nu bij. Nou, ik kan je vertellen, door foto’s terug te kijken wordt je even heel hard met je neus op dat feit gedrukt. Ook kan ik je verzekeren dat ik ter plekke smolt. Ohh, waar was die tijd gebleven? 

Ja, wat moet ik er over zeggen. Er is wat dit onderwerp betreft al genoeg geschreven en ook hebben we een hoop foto’s langs zien komen op alle soort van media natuurlijk.

Toch wil ik er een blogje aan wagen want ja, wat langs kwam waren niet mijn foto’s en ik kreeg er behoorlijk de kriebels van. Ik wilde dit zelf ook zien, voelen en vastleggen. Dus heb ik Peter z’n hoofd gek gezeurd om ook te gaan. Eerst wilde hij eigenlijk niet want -let op- hij heeft een schitterende trucendoos met smoesjes. Enkele daarvan zijn: geen tijd, te koud, te ver rijden en wat dacht je van te lastig met de kids.

Laten nou de kinderen die laatste smoes zelf uit de weg ruimen door aan te geven niet mee te willen. Geen zin en veel te koud, maar ze vonden het prima als we samen zouden gaan.

Dus op de weerapp gekeken wat de vooruitzichten van deze week waren, en die gaf voor maandag het mooiste weer aan. Wel koud, maar met zon. Na de koffie zijn we dus warm ingepakt op pad gegaan richting Urk. En zo mag ik de ervaring van kruiend ijs zien/voelen en fotograferen ook toevoegen aan mijn lijstje ervaringen.

Peter met de camera en ik met mijn favo, de iPhone hebben we een geweldige dag gehad. Koud was het zeker maar we hebben genoten en prachtige foto’s gemaakt, net als zovele anderen, maar deze zijn helemaal van mij!

Tja, bij een verjaardag hoort taart. Laat ik nou toch echt géén bakwonder zijn. Als er al iets gebakken wordt dat van taart of koekjes is, is Peter degene die dat doet of één van de kinderen.

Maar ook hier geldt, soms doe je wel eens gek hè. Ik heb in de afgelopen tijd zoveel schitterende taarten langs zien komen. Prachtige taarten opgesierd met fondant. Dan laat je je soms overhalen om het toch ook eens te proberen hè? Vorige week werd Peter 39 dus een mooie gelegenheid om mijn creativiteit op dat gebied eens te testen.

De taart zelf dat was prima te doen. Berthine had het vaker gedaan dus die wist me te vertellen wat ik moest doen om een goede basis taart te maken, ook de bokkepootjes vulling maken ging prima.

En daarna spelen met fondant…. O help, het was leuk om het een keer gedaan te hebben, ik weet nu wat het is. En ik weet nu dus ook dat het mijn ding echt niet is.

Al zeg ik het zelf, hij is best leuk geworden maar deze hobby laat ik echt voortaan aan anderen over. Ik eet ‘m liever op, daar ben ik stukken beter in.

Inmiddels ben ik er ook wel achter dat zo’n taart bestellen ook het nodige aan kosten met zich mee brengt, wat logisch is overigens want wat een werk zit daarin zeg! Dus de volgende verjaardag zal toch weer onze befaamde monchoutaart op de tafel staan, stuk goedkoper, even zo heerlijk en….heel goed zelf te maken…

Ik had netjes allemaal foto’s gemaakt, maar vind ze niet scherp genoeg om hierbij te plaatsen dus ik hou het bij de foto van het eindresultaat, dat is tenslotte ook waarom het ging.

Deze keer voor en na foto’s maar dan anders. We genieten allemaal super van de sneeuw natuurlijk en we hebben vast allemaal prachtige sneeuwfoto’s gemaakt. Zelf heb ik dat ook gedaan, maar ik had voor dat de sneeuw viel ook een aantal foto’s gemaakt van dezelfde plekken.

Daarom vind ik het leuk om deze voor en na foto’s te laten zien. Tussen deze platen zit maar enkele uren tijd. Zo zie je dat de wereld er in mum van tijd heel anders uit kan zien.

Klik op de foto voor groter formaat